Spanje op de fiets 2009


De hele maand september 2009 hebben wij door Spanje gefietst. We zijn met de trein naar Irún gegaan, zodat we vanaf daar konden gaan fietsen. Het was een lange reis met veel overstappen en dat is niet makkelijk met die zware, bepakte fietsen. Door dat vele overstappen was het voor ons niet bepaald een ideale manier van reizen, maar we hadden daar nou eenmaal voor gekozen. 

 

In Irún zijn we op de fiets gestapt. Eerst langs de noordelijke kust, via San Sebastián naar Bilbao. Het begon meteen al met een pittige klim. We waren nog maar net de Irún, en dus de trein, uit en het klimmen begon al. We dachten dat we een mooie route hadden naar San Sebastián; niet te lang en over een klein binnenweggetje. De route was inderdaad echt mooi, maar we hadden niet gerekend op de Jaizikbel; en lastige pukkel in het landschap van zo’n 8 km lang en een gemiddeld stijgingspercentage van 5,5% waarvan meer dan 4 km meer dan 6%. Onze benen waren nog vermoeid van een hele dag en nacht in de trein en het was onze eerste klim ooit met bepakte fietsen. Het leek alsof er geen eind aan zou komen, maar gelukkig kwam dat einde er uiteindelijk toch. Achteraf kwamen we er achter dat deze klim ook in de Classico San Sebastián is opgenomen en dat ook de profs er moeite mee hebben.

 

De hele route langs de noordelijke kust was prachtig. We fietsten hoog boven de zee door de groene en beboste heuvels met een prachtig uitzicht op de zee en kleine dorpjes onder ons. Het was wel ontzettend warm; we hebben regelmatig in temperaturen van boven de 40° C gefietst. Ook was het erg heuvelachtig, waar wij heel erg aan moesten wennen (net als aan de warmte) aangezien wij uit het vlakker dan vlakke Friesland komen. Een aquaduct of een brug zo nu en dan is helemaal niets vergeleken bij de omgeving daar. Maar dat went snel genoeg.

 

In Bilbao hebben we de trein genomen naar Santander en van daaruit weer verder naar het nationale park Picos de Europa. Dat is een prachtig park met hoge, ruige bergen en veel wandelmogelijkheden. We zijn dwars door het park gefietst en dat viel nog niet mee. Veel en lang klimmen en kort afdalen omdat je op een hoogvlakte uitkomt. In het plaatsje Guardo, een stuk onder Picos de Europa, zijn we weer op de trein gestapt. Deze keer naar Pamplona. Van daaruit zijn we door de (uitlopers van de) Pyreneeën naar de kust gefietst. De route door de Pyreneeën was prachtig. Veel klimmen over verlaten weggetjes en prachtige panorama’s van bergen en valleien. Daartussen soms een heel klein gehuchtje waar ze soms niet eens stromend water hadden. Dan zagen we de dorpsbewoners een stuk verderop bij een natuurlijke waterbron allemaal flessen en jerrycans vullen met water. Onderweg kwamen we vaak geen of maar een paar auto’s tegen. En zo nu en dan een bus vol met toeristen die ons dan enthousiast aanmoedigden en hun duimen naar ons opstaken. Meestal uit bewondering of maar soms misschien ook wel omdat ze dachten dat ze medelijden met ons moesten hebben…

 

Via de Ansó en Hecho vallei naar Jaca, daarna naar het pitoresque Torla en door het nationale park Ordesa y Monte Perdido waar je ook prachtig kunt wandelen. Vervolgens verder over kleine bergweggetjes via Sort, het kano-mekka van in ieder geval Spanje, richting Andorra. We hebben Linda haar verjaardag gevierd tijdens een uitstapje per bus naar Andorra. Als je van electronica houdt is daar heel veel te zien en te kopen…

 

Het laatste deel van de route naar de kust liep via Ripoll en Olot, langs Girona naar Lloret de Mar. Wat een vreselijk oord is dat! We zijn snel doorgefietst naar het zuiden, door alle bekende kustplaatsen daar. Uiteindelijk een camping gevonden in Pineda de Mar. Die camping was goedkoop, rustig, bijna op het strand en had een heerlijk zwembad. Na al die dagen op de fiets hebben we een paar dagen zon, zee en strand ‘gedaan’. Dat was heel erg wennen omdat we niet meer gewend waren om niets te doen. Na een dagje Barcelona zijn we weer op de fiets gestapt, richting het noorden. We moesten nog naar Perpignan in Frankrijk om van daaruit weer met de trein naar huis te gaan. 

 

Vanaf Lloret de Mar, naar Tossa de Mar en Sant Feliu, werd de kustweg erg mooi. We fietsten weer hoog boven de zee en hadden daarom een prachtig uitzicht op en over het blauwe water. Via L’Escala naar (de golf van) Roses en van daaruit verder omhoog naar de Franse grens. Dat was een zware dag. Veel klimmen, dalen, weer klimmen en weer dalen en dat tegen een storm van ongeveer windkracht 8 in. Tijdens de stukjes afdaling moesten we nog bijtrappen om een beetje vooruit te komen. Wind zijn we hier in Friesland wel gewend, maar nu werden we soms bijna van de rotsen geblazen! De laatste nacht hebben we doorgebracht op een camping in Argelès sur Mer. Na ‘s-ochtens nog even op het strand gelegen te hebben, zijn we naar Perpignan gefietst. Daar kwam een einde aan onze eerste, en daarom bijzondere, fietsvakantie in een prachtig land waarvan we van te voren niet zo heel goed wisten wat we er van moesten en konden verwachten. We gaan er zeker nog een keer naar terug. We zijn er nu maar 5 weken geweest, maar we hebben nog maar een heel klein stukje van het land kunnen zien.

 

Na een slapeloze nacht in de trein kwamen we aan in Parijs. We hebben nog een klein stukje door de stad gefietst, wat ook een bijzondere ervaring was. Helaas hadden we niet genoeg tijd om naar de Eiffeltoren te fietsen, dus het bleef bij een klein stukje. Daarna nog het laatste, lange stuk naar huis. Zo fiets je door de Pyreneeën of door Parijs en zo ben je weer thuis en zit je weer in de trein naar je werk…



Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>