Ushuaia


Met meer dan een uur vertraging kwamen we aan in Ushuaia. Vlak voor de landing hadden we een prachtig uitzicht op de omgeving. Het was allemaal water en (witbesneeuwde) bergen. Het is daar het einde van de wereld en vanuit het vliegtuig zag het er ook zo uit. Onherbergzaam terrein omringd door water.    

Ushuaia

 

Ushuaia ligt op het vaste land van Vuurland en is de meest zuidelijke stad van de wereld. Het vaste land wordt gescheiden van het eiland dat er onder ligt, Isla Navarino, door het Beagle kanaal. Op Isla Navarino ligt de meest zuidelijke plaats van de wereld: Puerto Williams. Vanaf Ushuaia is et ongeveer 1100 kilometer naar de Zuidpool. Kaap Hoorn ligt er om de hoek, op iets meer dan 100 km varen. Vanuit de haven vertrekken regelmatig schepen naar Antarctica voor onderzoek of als een soort cruise op een expeditieschip. Lijkt ons op zich heel leuk, maar we hebben nu gezien wat voor soort mensen zoiets doet en dat is niet bepaald ons soort volk; oud en slecht ter been (sommigen hebben nog net geen rollator nodig, echt waar!) en/of kak en brallerig. Het zijn zowieso mensen met behoorlijk wat geld, want bepaald goedkoop is zo’n tripje niet. Doen we dus nog maar even niet…     

Einde van de wereld

 

Ushuaia

 

De middag van ons vertrek naar Ushuaia hadden we nog een hotel geboekt; Hostería America. Het bleek een erg leuk hotel te zijn, vlak bij het centrum. Van buiten leek het op een Oostenrijks huis en binnen bij de receptie en in de hal lagen allemaal Perzische tapijten en er stonden oude stoelen. De mensen van het hotel waren erg vriendelijk. Onze kamer was erg leuk, met aan 2 kanten uitzicht op de haven en het Beagle kanaal.       

Hostería America

 

Zonsondergang vanuit onze kamer

 

Zonsondergang

 

De eerste dag was een dag om het plaatsje te verkennen. Het bestaat eigenlijk uit 1 hele lange straat met (souvenir)winkels en restaurants en daaromheen een heel groot gebied met huizen. Van afstand lijkt het een hele rommelige plaats. Achter de huizen beginnen de bergen en aan de andere kant is het water van het Beagle kanaal. We hebben een boottocht geboekt voor de volgende dag en verder hebben we wat rondgekeken.      

Mooie omgeving

Mooie omgeving

 

Haven

Haven

 

Vastgelopen schip

Vastgelopen schip

 

De volgende dag vroeg op voor de boottocht over het Beagle kanaal. We konden nog net wat ontbijt naar binnen werken voor we naar de haven moesten. We voeren de haven en de baai van Ushuaia uit en kwamen toen echt in het kanaal. Niet ver van de stad liggen een aantal eilandjes. Daar leven grote groepen aalscholvers en zeeleeuwen samen op die kleine stukjes rots.     

Aalscholvers

Aalscholvers

 

Zeeleeuwen

Zeeleeuwen

 

Ruzie

Ruzie

 

Op 1 van die eilandjes staat een schattig rood/wit vuurtorentje. Ook daar zijn we even gestopt om foto’s te kunnen maken.   

Allemaal kleine rotseilandjes

Allemaal kleine rotseilandjes

 

Vuurtoren

Vuurtoren

 

Les Eclaireurs lighthouse

Les Eclaireurs lighthouse

 

Daarna een stuk varen, tot we bij de meest zuidelijke plaats op aarde langs kwamen; Puerto Williams in Chili.   

Puerto Williams

Puerto Williams

 

Niet lang daarna voeren we door de smalste doorgang in het kanaal; 1 km breed, om daarna te stoppen bij een eiland vol met pinguins. Daar hadden we even de tijd om die grappige, waggelende beestjes te bekijken en te fotograferen.    

Pinguins

Pinguins

 

Pinguins

Pinguins

 

Meer pinguins

Meer pinguins

 

Waggel, waggel

Waggel, waggel

 

De volgende en laatste stop was bij Estancia Haberton. Dit was het eerste settlement van een blanke in het gebied en is gebouwd door Thomas Bridges die missionaris was in Ushuaia. Toen hij daarmee ophield, is hij op de estancia gaan wonen. Zijn familie runt deze nog steeds. Hij leerde de taal van de plaatselijke bevolking (Yaghan) en schreef een woordenboek met de vertalingen van deze inheemse taal. Toen weer terug naar Ushuaia, waar we om een uur of 3 ‘s middags weer aankwamen.     

Estancia Haberton

 

Estancia Haberton

 

Na een relaxte ochtend op het water en een luie middag, was het de volgende dat tijd om weer eens wat actiefs te doen. En aangezien het toch een wandelvakantie was, kon het niet anders dan een wandeling zijn. We hadden een vrij korte wandeling uitgekozen die vertrok vanaf een logde waar ze husky’s fokken en houden om mee te doen aan hondensleetochten. Ze hebben onder andere meegedaan aan Iditarod, een extreme, beruchte en beroende hondenslederace in Alaska over 1700 km van Anchorage naar Nome.     

Heel veel husky's

 

Mooie hond

 

Sledes op het droge

 

De wandeling ging naar een meertje met daarbovenuit torenend bergen en gletsjers. Onderweg zagen we veel beveractiviteit; gigantische dammen die ze gebouwd hadden en tientallen omgeknaagde bomen.   

Heel veel beveractiviteit

Heel veel beveractiviteit

 

Beverdam

Beverdam

 

Beverdam

Beverdam

 

Omgeknaagde boom

Omgeknaagde boom

 

Het was niet een zware wandeling, maar wel erg blubberig. We moesten een heel stuk door de blubber onze weg zoeken, met hele vieze schoenen en broeken als gevolg.    

Overal bergen

Overal bergen

 

Prachtige wereld

Prachtige wereld

 

Blubber

Blubber

 

Nog een klein stukje klimmen

Nog een klein stukje klimmen

 

Uiteindelijk kwamen we aan bij het meertje. Weer een idyllisch plaatje. Het was voor de verandering prachtig weer, het zonnetje scheen en de lucht was grotendeels blauw. We hadden dus een mooi helder uitzicht op de omgeving.    

Het meertje

Het meertje

 

Watervalletje

Watervalletje

 

Overal water

Overal water

 

Na een lunch en een rondje om het meertje was het weer tijd om terug te gaan. Bij de lodge hebben we nog even bij de honden gekeken en een kopje thee gedronken.    

Ver weg van alles

 

Amsterdam 13.656 km

 

Voor de dag erna hadden we niks gepland, en dat was maar goed ook! Het heeft bijna de hele dag geregend, alleen ‘s ochtends was het droog zodat we toen nog even rond konden kijken. Dat was ook onze laatste dag in Ushuaia. De volgende dag vertrok ons vliegtuig naar Buenos Aires.    

Bij de landing in Buenos Aires bleek dat het te slecht weer was om te landen. Door een onweersstorm was er te veel turbulentie om te kunnen landen. Dat hadden we zelf ook heel goed door. Het vliegtuig schommelde en schudde alle kanten op. We moesten uiteindelijk uitwijken naar het andere vliegveld, waardoor we pas laat in ons hotel waren. We hadden dus niet veel tijd om de stad een beetje te verkennen. De volgende dag, voordat we weer naar het vliegveld moesten, hadden we nog even tijd om een stukje te lopen. Het was erg warm, zo’n 30 graden terwijl wij uit een omgeving kwamen waar het nog niet eens 10 graden was, dus we zijn niet ver gelopen. We hebben de obelisk gezien, wat een belangrijk icoon van de stad schijnt te zijn. We wisten ook niet zo veel van de stad en hadden ons er ook niet echt in verdiept omdat de stad zelf ons ook niet echt trok.     

De obelisk in Buenos Aires

 

Tussen de middag was het tijd om weer naar het vliegveld te gaan, waarvandaan ons vliegtuig naar Rome vertrok. We hadden weer een lange reis voor de boeg. Die ging wel voorspoedig en op zondagochtend 12 december waren we weer in Amsterdam.     



Click on a tab to select how you'd like to leave your comment

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>