Sep
30
Filed Under (Algemeen) by ronnielinda on 30-09-2012

En toen waren we weer thuis… Gisteravond thuis gekomen. De was hangt aan de lijn en alle spullen zijn al weer opgeruimd. De laatste dagen werd het weer steeds ietsje minder, ook al bleef de temperatuur goed. De bikini hoefde niet met vroegtijdig pensioen… Hebben nog wat gefiets, bij het zwembad gelegen en zijn nog een dagje naar Monaco geweest, waar we een paar behoorlijke stortbuien op onze koppies hebben gehad. Maar het was wel leuk. ‘s Avonds nog ergens gegeten en toen in noodweer weer terug naar de camping gereden.

Sep
22
Filed Under (Algemeen) by ronnielinda on 22-09-2012

Na een aantal verjaardagen in Amerika, een in Canada en een in Spanje was het deze keer de eer aan Frankrijk. Gister was het zo ver, 36 jaar! De tent was versierd en ik kreeg kadootjes. We hebben ontbeten met croissants en chocoladebroodjes en bij de koffie/thee hadden we lekkere gebakjes. Om het toch een beetje gezond te houden; gebakjes met fruit. Na felicitaties van andere ‘campingbewoners’ zijn we in de auto gestapt richting St. Tropez. Daar een rondje gelopen, decadent gelunched en daarna nog even op het strand gezeten. ‘s Avonds hier in de buurt nog ergens gegeten en toen was de dag al weer voorbij… Weer een jaartje ouder…!



Mijn locatie .

Sep
18
Filed Under (Algemeen, Fietsen) by ronnielinda on 18-09-2012

De Mont Ventoux weer afgedaald en verder naar het zuiden, naar de Middellandse zee! Zon, zee, strand en wat fietsen in de (erg mooie) heuvels van het achterland hier. Zijn weer beland op onze oude, vertrouwde camping bij Hyeres (vlak bij Toulon), waar we ‘vroeger’ ook altijd naar toe gingen. Enige verschil: er is hier nu een super leuk zwembad op de camping met heerlijke ligbedden. Wat een luxe, vind et gewoon decadent!

Eerste dag hier was een dag van inrichten, de was doen en lui zijn. Inmiddels al weer een aantal oude vertrouwde rondjes gefietst, waaronder een pittig rondje van 100+ kms naar de Notre Dame des Anges; een oud kerkje/kloostertje op 780 meter hoogte. Dus weer een behoorlijk stuk omhoog. Tezamen met de andere 2 klimmetjes die we op die route moesten overbruggen, waren het zo’n 1350 hoogtemeters die we moesten overbruggen.

 

Er is hier nog niks verandert! Het enige dat wel is verandert is de snelheid waarmee we (en dan met name ik) hier de heuvels op fiets. Zomaar 5-6 km/u sneller dan vroeger. En dat is een behoorlijk verschil! Al weer trots!

 

De rest van de tijd hier genieten van het mooie weer, de prachtige omgeving, de leuke fietsroutes en liggen bij het zwembad of op het strand. Goh, wat vervelend! Nog een kleine 2 weken om daarvan te genieten.



Mijn locatie .

Sep
18
Filed Under (Algemeen, Fietsen) by ronnielinda on 18-09-2012

Na de Galibier hadden we in de alpen eigenlijk niet zo veel meer te zoeken; hoger en zwaarder dan dat kun je het daar niet krijgen… En de weersvoorspellingen waren ook niet bepaald goed. Dus na een complete rustdag (welverdiend!) de boel ingepakt en verder naar het zuiden gereden. We hadden besloten dat de Mont Ventoux ons volgende slachtoffer zou worden. En zo geschiedde, maar niet zonder wederom een (koud) avontuur…

 

Een camping gevonden bij het plaatsje Bedoin, met uitzicht op die verschrikkelijke berg. Toen we aankwamen was het bloedheet, maar de Belgische eigenaar van de camping wist ons te vertellen dat het de volgende dag koud (20 graden) zou worden en dat er een koude, harde mistral (noordenwind) zou gaan waaien. Dat betekende eigenlijk zoiets als maximaal 10 graden en koude storm boven op de berg.

 

De volgende ochtend was er nog niet zo veel aan de hand. Wel was het inmiddels bewolkt en was de top van de berg niet te zien door de wolken. Maar de temperatuur was prima, ongeveer 22 graden. Dus vol goede moed op pad gegaan, maar deze keer wel de arm- en beenstukken en een mouwloos windbrekertje meegenomen voor de afdaling. Het eerste stuk ging door een bos, was hartstikke steil en hartstikke warm. Minder dan 9% stijging gaf de teller niet aan. We waren niet de enigen die omhoog gingen, leek wel een optocht zo nu en dan. Op een gegeven moment kwamen we uit het bos en vol in de koude wind. Voor ons lag een compleet desolaat maanlandschap met een paar randen waaruit we de weg konden ontwaren. Het duurde niet lang voor de armstukken en het windbrekertje aan gingen. Na nog een stukje werd het ook hoog tijd voor de beenstukken. Het laatste stuk was steiler dan ooit en tegen die koude wind in. Daarbij kwam nog de mist die naar beneden zakte en waardoor we niks konden zien. We hadden geen idee waar we naar toe gingen. Gelukkig stonden er bordjes/paaltjes langs de weg met hoe ver nog te gaan. Eindelijk was daar een bordje dat ons vertelde dat het nog maar 500 meter was naar de top. Maar we hadden geen idee, want we zagen helemaal niks. Maar toen was daar toch echt die top! Daar werd ik met applaus ontvangen… Gauw een paar foto’s gemaakt als bewijs dat we er zijn geweest en toen snel naar een restaurantje om op te warmen en te lunchen. Ook daar werd ik met applaus ontvangen!! Wat superleuk! Iedereen was onder de indruk; er waren dan ook niet zo veel vrouwen die daar omhoog fietsten. Heb maar een handjevol gezien.

 

Na een lekkere warme lunch moesten we toch echt weer die kou en die mist in om af te dalen. Het regende inmiddels van de mist en het was nog maar 7 graden. Snel het eerste stuk afgelegd tot we uit de mist waren. Toen hadden we een heel mooi uitzicht over een vallei. Daarna werd het gelukkig steeds warmer en konden onze koude handen opwarmen. Het was een mooie, geleidelijke afdaling en de teller kwam tot een recordsnelheid; 77,5 km per uur…! Het laatste stukje terug naar de camping ging door mooi glooiend landschap. We kwamen net op tijd op de camping aan, vlak voordat het echt begon te regenen. Weer een berg bedwongen en weer super trots op mezelf!!

 

De volgende dag was het helder, maar het stormde. Met de auto naar boven gereden om te kijken wat voor uitzicht we de vorige dag hadden gemist. Dat was indrukwekkend. Konden alleen de auto  niet uit omdat de deur er dan uit zou waaien en omdat het 3 graden was en we de korte broek aan hadden… Maar er waren ook nu weer vele, vele mensen die de helse tocht omhoog waagden.

 

 

Mijn locatie .

Sep
18
Filed Under (Algemeen, Fietsen) by ronnielinda on 18-09-2012

De dag na aankomst meteen de fietsen gepakt voor een oriënterend tochtje naar Les 2 Alpes. We zijn daar een paar keer in de winter geweest en het leek ons leuk om daar ook eens in de zomer te kijken. En het leek ons een goede generale voor Alpe d’Huez. Dat was het inderdaad, het was pittiger dan we hadden gedacht. Maar we zijn boven gekomen en het was erg leuk om daar eens te kijken zonder dat al die sneeuw alles bedekte.

 

De volgende dag moest Alpe d’Huez (of wij) er toch aan geloven. We begonnen letterlijk en figuurlijk koud aan de klim omdat het ’s ochtends best fris was en we dus niet eerst een stukje in konden fietsen omdat de klim meteen bij de camping begon. De klim was steil en bochtig. De bochten zijn genummerd en hebben de naam van een winnaar op de berg. Veel Nederlandse namen gezien. Uiteindelijk zijn we boven gekomen na 1:15 uur fietstijd. Niet slecht, al zeg ik het zelf. Was er best trots op. Zelfs een aantal mensen (mannen!) voorbij gefietst… Boven heerlijk in de stralende zon op een terrasje een koud Colaatje gedronken, tezamen met vele andere lotgenoten. Waren in 18(!!) minuten weer beneden… Daar de rest van de middag heerlijk bij het zwembad gezeten. Hadden we wel verdiend!

 

En toen was het tijd voor het echte en serieuze werk; de Col du Galibier, 2642 meter hoog…! Dat was toch echt een heel ander niveau; 50 km klimmen… De omgeving was prachtig, de klim werd echt steil na het dorpje La Grave waar we heerlijk in de zon op een terrasje hebben gelunched met uitzicht op de imposante gletsjers die daar tussen de pieken hangen. De Col du Lautaret was de eerste hindernis, op ruim 2000 meter hoogte. Maar dat was nog kinderspel vergeleken met de laatste 8 km omhoog naar de top van de Galibier. Zo’n 600 hoogtemeters in 8 km met al heel wat steile kms in de benen was erg zwaar. En het venijn zat in de staart, want de laatste kms waren nog even extra steil. Maar toen waren we er ook; echt een gevoel van ‘on top of the world’! En toen moesten we weer naar beneden. Een avontuur op zich!! Inmiddels hadden donkere wolken zich samengepakt tussen de bergen, dus dat zag er niet erg lekker uit. Het was ook behoorlijk afgekoeld. Eerst weer afdalen naar de Lautaret; het was nog maar 15 graden. Daar in een restaurantje een kop warme thee gedronken. Toen weer verder. Het werd kouder en het begon te regenen toen we weer in La Grave waren. Even gewacht, maar het werd niet droog. Dus maar weer verder. Het kwik zakte naar 12 graden en het begon te hozen. Water tot aan de velgen en rillend op de fiets; de fiets schudde alle kanten op omdat ik m’n voeten niet meer stil kon houden. Die vlogen alle kanten op in de pedalen van het trillen. Uiteindelijk werd het droger en warmer, maar het hield niet over. We waren blij dat we op de camping onder een lekkere warme douche konden stappen. Alleen wel eeuwig zonde van wat een prachtige, geweldige superafdaling had kunnen zijn; van de Lautaret naar beneden. Was een heerlijk geleidelijk lopende weg waarbij je de fiets gewoon kon laten lopen zonder veel bij te remmen. Wat had ik me op de heenreis verheugd op die afdaling… Helaas, helaas, door het vele water op de weg konden we niet zo snel want dan doen de remmen het niet bepaald optimaal…

 

Mijn locatie .

Sep
18
Filed Under (Algemeen, Fietsen) by ronnielinda on 18-09-2012

Weer op vakantie, maar deze keer niet naar Verweggistan. Gewoon, ouderwets en net als vroeger, naar Frankrijk. Natuurlijk wel de fietsen mee, voor de (brood)nodige sportieve uitdaging. Niet de zware Santossen maar de vederlichte racefietsen hebben we in de auto geladen.

Ook het kamperen is deze keer iets anders dan anders; met veel luxe. We hebben stoelen, een tafel, een 2-pits kookstel dat stevig staat en een tent waar we rechtop in kunnen staan. Daarnaast volop opbergruimte in kratten en grote pannen.

Uitdaging hebben we in ieder geval gezocht en gevonden. Als het weer goed was, was het de bedoeling om ons eerst in de Alpen te wagen aan onder andere Alpe d’Huez. En inderdaad, het weer zag er goed uit voor de alpen. Eerste stop was dus Bourg d’Oisans, aan de voet van de Alpe d’Huez. De camping lag pal aan het begin van de klim. Rechtsaf de camping af en voila, daar was de eerste bocht van de 21…

We hebben daar een paar dagen schitterend weer gehad, alleen de afdaling van de Galibier was wat minder…. Daarna door naar de Mont Ventoux, vanwaar we na een stormachtige en mistige klim weer zijn doorgereden naar de Middellandse Zee.



Mijn locatie .