Jun
20
Filed Under (Fietsen) by ronnielinda on 20-06-2011

De natuur hier in Noorwegen is een stuk ruiger dan in Zweden. Daar waren heuvels met veel groen (vooral dennenbomen) en daarachter nog meer beboste heuvels. Daartussen prachtige en enorme meren. Vrij liefelijk allemaal.

Zodra we de grens over waren werd de omgeving al anders. De bergen/heuvels werden hoger en ruiger en de rivieren werden wilder en snelstromender. Het fietst hier toch ook een stukje zwaarder, ook al hebben we hier toch ook wel lange etappes gefietst. Hier is het toch meer op en af, in Zweden waren er meer vlakkere stukken tussenin. In beide landen heb je de wegen ongeveer voor jezelf, ook al is het een vrij grote doorgaande weg volgens de kaart. Op heel veel wegen kom je bijna niemand tegen, als je al 20 auto’s ziet is het veel. Beide landen zijn prachtig, leeg en ruim.

Dreigende lucht

Dreigende lucht

Jun
20
Filed Under (Fietsen) by ronnielinda on 20-06-2011

We zijn dus inmiddels aangekomen in Noorwegen (vrijdagmiddag). We werden verwelkomd door regen! Jawel, we waren nog maar een paar km de grens over en het begon te regenen. En hard ook! Dat werd nog een heel avontuur, want we moesten een stuk onverhard en dat bleek een nogal zanderig pad te zijn. Net toen we daar waren begon het steeds harder te regenen tot het echt spoelde. Wij werden niet nat, we hebben goede regenkleding en hoezen voor over de schoenen, maar de fietsen werden gigantisch smerig door dat zand. Het zat overal en alles piepte en kraakte. Remmen wilde ook al niet meer al te goed. We hadden er dus wel genoeg van na 75 km en hebben een camping opgezocht. Daar lekker warm in de keuken gezeten (we hebben van elke camping waar we zijn geweest de keuken goed gebruikt; erg makkelijk, gratis koken en lekker warm zitten) en vroeg in ons bedje gekropen. Ook wel eens lekker.

Schuilen in de keuken

Schuilen in de keuken

De hele nacht regen, regen en nog meer regen. Ook zaterdag begon met regen, maar op een gegeven moment werd het droog. Daar waren we al lang blij om. Het was wel koud! Op een gegeven moment hebben we de handschoenen maar aangetrokken omdat we koude handen kregen. Het was toen ook nog maar zo’n 9 graden. Later konden ze gelukkig weer uit.

In het plaatsje Tynset de camping opgezocht, na toch al weer 120 km. Tynset ligt in het hard van trollenland. Overal trollen. Erg leuk. De mevrouw van de camping zag de plaats waar wij wonen en begon meteen over het schaatsen! Ze had ooit Kees Verkerk de hand geschut in het café dat hij schijnt te hebben. Grappig.

Zondag begon erg bewolkt, maar werd uiteindelijk een prachtige dag. De wolken braken hoe langer hoe meer open en er kwam echte blauwe lucht tevoorschijn. De zon kwam ook nog om het hoekje kijken en het werd lekker warm. We hebben een prachtig stuk gefietst, een onverharde route dwars door het nationale park Rondane.

Koeien op het pad

Koeien op het pad

Het landschap was schitterend; hoge bergen, veel groen en een snelstromende rivier. Ook nog aardig wat sneeuw op de bergen. De weg ging mooi geleidelijk omhoog; volgde de rivier door een soort dal, maar aan het eind (toen we er al 105 km op hadden zitten) ging hij ineens nog een stuk steil omhoog. Daarna volgde een afdaling van zo’n 7 km waarbij we de 60 km per uur hebben gehaald. Het laatste stuk ging heel steil naar beneden en we waren blij dat we niet van die kant gekomen waren.

Soms moet je even achterom kijken
Soms moet je even achterom kijken
Jun
20
Filed Under (Fietsen) by ronnielinda on 20-06-2011
Zweden hebben we inmiddels achter ons gelaten. Donderdag waren we al in Idre, vanwaar we de grens over zijn gegaan. We hebben het heel snel gefietst, met een gemiddelde van meer dan 100 km per dag. We hebben dan ook inderdaad elke dag (ruim) meer dan 100 km gefietst. Dat hadden we van tevoren niet verwacht.
Allemaal onverhard

Allemaal onverhard

De laatste dagen in Zweden hebben we ook weer mooie routes weten te vinden, dwars door niemandsland over onverharde paden. Pittige omstandigheden, maar erg mooi. We waren daar helemaal alleen op de wereld en zo heel nu en dan was er es een huisje of een gehuchtje waar de mensen raar opkeken toen we voorbij fietsten.

Dinsdag hebben we een soort fietsroute gevolgd; Klarälvsbanen. Dat is een fietspad dat is aangelegd over een oude spoorweg. Hartstikke leuk en weer heerlijk rustig. Geen mens op dat hele fietspad. En we hoefden daardoor niet over de weg. Nog een voordeel was dat er geen steile heuvels in zaten. Treinen kunnen immers niet over hele steile stukken rijden. Alles ging heeel geleidelijk omhoog, de tellers gaven het stijgingspercentage niet eens aan, maar we konden zien aan de hoogtemeters dat we toch echt wel steeds hoger kwamen. Ook waren er langs de hele route leuke picknickplaatsjes waar een dakje boven de banken zat. Heel handig, want het regende het grootste gedeelte van de dag. Gelukkig werd het later op de middag droog en zelfs zonnig.

Regenpakken konden aan

Regenpakken konden aan Het kampeerplaatsje waar we die avond terecht kwamen stikte van de k(n)utten; zie stukje over die stomme beesten. Nu dus onder de jeukende bulten.Geen water, dus water uit meer filterenWoensdag was het weer zonnig en lekker warm, ongeveer 21 graden. Het was weer een best zware dag met veel onverharde stukken door prachtig landschap, dus we waren blij dat we op de camping waren. De camping is ook een wintercamping, met een heel skigebied er achter. Vanuit de tent hadden we uitzicht op de, nu groene, pistes. Alles aangepast op winterkamperen, zelfs een woonkamer met banken en tv in het faciliteitengebouw. Mooi luxe dus. Hadden we wel verdiend (en ook de zak chips die we hebben gekocht) na deze dag.ZwedenBijna bovenPrachtig plaatje

Ook donderdag begon met mooi weer. Er kwamen echter steeds meer wolken, maar het bleef droog. Dat was eigenlijk de laatste echte etappe door Zweden.

Mooi uitzicht

Mooi uitzicht

Idre was onze laatste camping daar en vrijdag zijn we dus de grens over gegaan.

De grens!

De grens!

Jun
20
Filed Under (Fietsen) by ronnielinda on 20-06-2011

Knutjes!!! Nou, laat die n maar gerust weg! Weet niet of jullie wel eens van die beesten gehoord hebben, maar ze zijn verschrikkelijk! Ze komen jammer genoeg in Nederland ook steeds meer voor. Het zijn heeeeele kleine vliegjes, die je bijna niet ziet en die gigantisch bijten of steken.  Ze hebben het vooral gemunt op het hoofd en dan met name in het haar en achter de oren. Ronnie krijgt er allemaal rooie vlekjes van, net alsof hij de mazelen heeft, maar ik krijg gigantische jeukende bulten. Het zijn net muggen/neven, maar dan nog erger omdat je pas door hebt dat ze er zijn als je al op je hoofd loopt te krabben. En je hoort ze niet.

We wisten dat ze er zouden zijn, omdat juni/juli hun favoriete seizoen is om tevoorschijn te komen, maar we hoopten maar dat we er niet al te veel last van zouden hebben. Voor de zekerheid hadden we al wel van die vliegennetten voor over het hoofd gekocht, maar stiekem hoopten we dat we ze niet hoefden te gebruiken.  En dat hoefde ook niet, tot dinsdag! We hadden nog eigenlijk helemaal geen last gehad van die beesten, maar toen was het raak. We stonden op een niet officiële camping, op een heel mooi plekje bij het water. Fout! Het had geregend en dan schijnen de eitjes van die dingen uit te komen, dus het stikte letterlijk en figuurlijk van die beesten. Er ‘zoemden’ (ze maken dus geen geluid) echt honderden van die kleine monsters rond onze hoofden. Vliegennetten op, maar ook dat hielp niet helemaal afdoende. En dat eet ook zo lastig… Net alsof je met een burka op zit te eten… We hebben dus nog nooit zo snel gegeten.

Koken en eten met een net over ons hoofd

Koken en eten met een net over ons hoofd

De volgende morgen werd de schade duidelijk. En die was groot! Ronnie had de mazelen rond zijn enkels en mijn hele (voor)hoofd (en deel van m’n gezicht en hals) was ook 1 groot jeukend alpenlandschap met al die heuvels! En over mijn handen en onderarmen nog maar niet te spreken! Gelukkig gaan de bulten nu een beetje weg.

Welkom in Zweden!